تبلیغات
دعای فرج هیئت محبان الحسین(ع) سرابادانی اشعار و نوحه وتصاویر متحرک مذهبی - گلچین اشعار ولادت امام هادی(ع) سری دوم

قسمتم شد که آشنا باشم                   شامل قدری اعتنا باشم
قسمتم شد که پای بگذارم                در مسیری که مبتلا باشم
آمدم تا کبوترانه شبی                             جلد ایوان سامرا باشم
آمدم تا کنی مسلمانم                 مثل سلمان من از شما باشم

نگه انداز زیر پایت را
سامرایی ترین گدایت را
تو رسیدی و عرش آذین شد                  خاک دنیا بهشت آیین شد
باد یک دسته قاصدک آورد                     دور گهواره ی تو تزئین شد
امشب از شوق گونه های پدر             مَثَلِ خوشه های پروین شد
آسمانی ترینِ مائده ها                باز هم سهم ظرف مسکین شد
باز شور علی علی دارم                        و دهانم دوباره شیرین شد
مژده ای شیعیان مراد رسید
پسر حضرت جواد رسید
صد و ده بار در ثنای تو                           خوانده ام هل اتی برای تو
انعکاس خود صدای خداست                           صد و ده بار ربّنای تو
از رد پای روح (1) پی بردم                  خود عرش است سامرای تو
آن که همّت به قتل جانت بست              خود شفا یافت از دعای تو
تا کمی حرمتت شکسته شود               ریخت پس یک قدح برای تو

آه از آن درد آشنا...فریاد
قصّه ی شام میرسد در یاد

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

به یمن تو گدای اهل بیتم                    گدای هل اتای اهل بیتم

به لطف آستان مستجابت                    مسلمان دعای اهل بیتم

به نام تو پس از عمری غریبی                 غلام آشنای اهل بیتم

زیارت جامعه خواندی و حالا              سگ کهف الورای اهل بیتم

به احسان هدایت کردنن توست             اگر تحت لوای اهل بیتم

اگر چه کربلایی هستم اما                   گدای سامرای اهل بیتم

 ولی کبریا جانم فدایت

امام سامرا جانم فدایت

منم از مبتلایت مبتلاتر                                        منم از آشنایت آشناتر

اگر لطف کریمان به نداری است                             منم از بینواها بینواتر

تو حالا که هزاران فیض داری                               دل من از گدایانت گداتر

تو راه باز توحیدی،هر آنکه                             به تو نزدیک تر پس با خدا تر

برایت دشمنت هم نذر می کرد           تو هستی از همه مشگل گشا تر

علی هستی و جدت هم علی بود           تویی با این حساب ابن الرضاتر

تو هم مثل پدر زهرا نژادی

عزیز خانه ی باب المرادی

تو در یکتائی ات یکتا شناسی                تو در آقایی ات اقا شناسی

لباس بندگی بر تن گرفتی                      تو الحق بنده مولا شناسی

تو هنگام کریمی از گداها               نمی پرسی غریبی یا شناسی

تو در سیر نزولت هم صعود است       تو در روی زمین بالا شناسی

امام غائبت را مدح کردی                    تو در امروز هم فردا شناسی

زیارت جامعه در اصل این است               زیارت نامه ی زهرا شناسی

زیارت جامعه یعنی ولایت

زیارت جامعه یعنی هدایت

دلت سرمنشاء خلق عظیم است              تجلی گاه رحمان و رحیم است

اقامت کن میان دل که عمری                  دلم در کوی دلدارش مقیم است

هدایت کن مرا باگوشه چشمی                  صراط تو صراط مستقیم است

اسیر گریه ام، ری زاده هستم               که از عشاق تو عبدالعظیم است

بهشت شیعه باشد سامرایت                  حریمت عرش جنات النعیم است

بیا و شیعه را دریاب، آقا

قرار ما دم سرداب، آقا

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

احسان خانواده تان از قدیم بود                        آن قدر روی بام شما یاکریم بود

راه تو را نیاز به خدمت گذار نیست                      پرده نگاه دار سرایت نسیم بود

ای آن که چوب دستی بازیِ کودکیت               مثل عصای معجزه های کلیم بود

بیراهه بود راه، بدون هدایتت                           تنها صراط نور شما مستقیم بود

نام تو جلوه ای ست از اسماء پنج تن

هم گشته ای امام علی، هم ابالحسن

وقتش شده که باز به سجاده رو کنید                وقتش رسیده با خودتان گفت و گو کنید

وقتش رسیده است که در چنته ی قنوت                         کار شفاعت همه را باز رو کنید

باید حصیر ساده ی بی آبروی را                                        جا زیر پای داده و با آبرو کنید

گیرم که آبِ سَرد نیاورد خادمت                                    باید به آب گرم بهشتی وضو کنید

باید که باز زخم و جراحات شیعه را                         با دست مرحمت گر مرهم، رفو کنید

امشب دوباره سمت خدا ساده می روید

از جاده ی حصیریه سجاده می روید

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

خورشید پر تلألو هفت آسمان شدی                     ذی الحجه شهیر زمین و زمان شدی

با ( اهدنالصراط ) تو شد راه ، مستقیم         وقتی كه حمد خواندی و تفسیر آن شدی

تكثیر گشته آیه ی ایاك نعبدوا                              از آن زمان كه هادی اهل جهان شدی

ابن الجواد ! تا كه گدایت شدیم ما                            مثل پدر كریم شدی ، مهربان شدی

تا سفره های دست كریم تو پهن شد                 ما میهمان شدیم ، تو هم میزبان شدی

امروز بر دریچه قلبم نزول كن

لطفی كن و مرا به غلامی قبول كن

هر وقت شیعه سائل و محتاج می شود                دریای لطف و جود تو مواج می شود

دل را به دست غیر تو هرگز نمی دهم                  از این قضیه عشق تو انتاج می شود

پرهای جبرئیل نگاهم در آتش است                     وقتی كه خاك پای تو معراج می شود

در امتحان رشته عشق و ولای تو                      هر كس كه زیر ده شده اخراج می شود

تو پادشاه كشور دینی بدون شك                             گاها عمامه بر سر تو تاج می شود

امروز بر دریچه قلبم نزول كن

لطفی كن و مرا به غلامی قبول كن

امروز آمدیم كه عیدی به ما دهید                           یك گوشه ، یك كنار به ما نیز جا دهید

چشمان ما به دست شما خیره گشته اند                          تا كه مجوز سفر سامرا دهید

از این چل و دو سال فقط لحظه ای بس است              تا با اشاره ای دل ما را جلا دهید

از التماس پر شده دستان خالیم                              وقتش شده كه تكه نان بر گدا دهید

گفتند كه بلا سبب قرب می شود                        بی زحمت ای طبیب به ما هم بلا دهید

امروز بر دریچه قلبم نزول كن

لطفی كن و مرا به غلامی قبول كن

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

نقی! نامی که فخر آسمان است                    تلفظ کردنش حظ دهان است

ز القاب امام ِ هادیِ ماست                             امامی که عزیز شیعیان است

امام قد بلند ِ ماه رویی                                 که جد حضرت صاحب زمان است

نقی، یعنی تو پاکی! پاک تر از…                 همان آبی که در جنت روان است

نقی، چون مظهر پاکی ست…نامش                  برای قرنِ آلوده, گران است

به نام مادرش سوگند…. زهرا!            همان که صبح چشمش جاودان است

نخواهد از نفس افتاد این عشق            که از “هادی” به قلب عاشقان است

به کوریِ دو چشم آن حقیری                          که از فرط حقارت بد دهان است

به هر دیوار ِ این دنیا نوشتیم :

“نقی” زیباترین نام جهان است..

 @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

میلاد گل است و بزم شادی داریم                پیوسته شُکوهِ اعتقادی داریم!

این شوکت و این مقام و این عزّت را          از مرحمت امام هادی (ع) داریم

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

جهت مشاهده دیگر اشعار

ولادت حضرت علی النقی امام هادی (ع)

به ادامه مطلب مراجعه نمایید

خیزید و ببینید تجلای خدا را

در بیت ولا مشعل انوار هدا را

آن عبد خدا وجهۀ معبود نما را

رخسار علی ابن جواد ابن رضا را

در نیمه ذیحجه نـدا داد منادی

تبریک که آمد به جهان حضرت هادی

پیچیده در امواج فضا بوی محمد

گویند خلایق سخن از خوی محمد

بینید عیان طلعت دلجوی محمد

در آینۀ روی علی روی محمد

الحق که جواد ابن رضا را پسر آمد

بر ابن رضا، ابن رضای دگر آمد

دل خانه و چشم همه فرش قدم او

لبریز شده ظرف وجود از کرم او

آورده حرم سجده به خاک حرم او

صد حاتم طایی است گدای درم او

از پارۀ دل در قدمش گل بفشانید

عیدی ز رضا و ز جوادش بستانید

ای طلعت زیبای تو خورشید هدایت

ای گوهر رخشندۀ نُه بحر ولایت

ذات ازلی را  ز ازل دست عنایت

فضل و کرم و جود تو را نیست نهایت

بودند امامان همـه هادی ره نـور

بین همه نام تو به هادی شده مشهور

هنگام سخن بوسۀ عیسی به لب تو

با یاد خدا سال و مه و روز و شب تو

دل‌های محبان خدا در طلب تو

نام تو علی آمد و هادی لقب تو

چارم علی از آل رسول دو سرایی

قرآن روی دست جواد ابن رضایی

ای روح دعا از نفس گرم تو زنده

بر اشک دعای تو اجابت زده خنده

تو عبد خداوندی و خلقی به تو بنده

صورت به روی پات نهد شیر درنده

جنت گل روییده‌ای از فیض نگاهت

رضوان چو یکی سائل بنشسته به راهت

ما نور ولایت ز کلام تو گرفتیم

ما وحی خدا را ز پیام تو گرفتیم

ما کوثر توحید ز جام تو گرفتیم

ما خط خود از مشی و مرام تو گرفتیم

تا صبح جزا رو به روی خاک تو داریم

ما جامعه را از نفس پاک تـو داریم

تو گوهر نُه بحری و دریای دو گوهر

سرتا به قدم حیدر و زهرا و پیمبر

بوسیده جوادت چو کتاب الله اکبر

هم یوسف زهرایی و هم بضعۀ حیدر

هم طاهری و هم نسب از طاهره داری

هم در دل هر دلشده یک سامره داری

عیسی دمی و فیض دمت باد مبارک

در دیدۀ هستی قدمت باد مبارک

هر لحظه به خلقت کرمت باد مبارک

تجدید بنای حرمت باد مبارک

کردم چـو بـه دیـدار رواق حرمت سیر

دیدم که در این خانه عدو شد سبب خیر

زیبد که به پای تو سر خویش ببازیم

بر صحن تو و قبر و رواق تو بنازیم

در نار حسد خصم حسودت بگدازیم

این کعبۀ دل را همه چون کعبه بسازیم

تا کور شود دشمن و تا دوست شود شاد

گردیـد دوبـاره حـرم پـاک تـو آبـاد

ای سامره‌ات کرب و بلای دگر ما

بر خاک درت تا ابدالدهر سر ما

وصف تو دعای شب و ذکر سحر ما

مهر تـو بـه بـازار قیامت ثـمر ما

عالم بـه ولای تو ننازد به چه نازد؟

«میثم» به ثنای تو ننازد به چه نازد؟

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

در بارگاه قدس اگر بار میدهند
تنها به احترام رخ یار میدهند..
چون در ازاش خون دل و دار میدهند
این بار را به میثم و عمار میدهند..
ماییم و بیقراری و حال و هوای تو..
باید به صفحه ارنی طرح لن کشید
از زیر کام واژه برایت سخن کشید
آوازه ی صفات تورا تا قرن کشید
باریست بار عشق که باید به تن کشید
شاید به جان دهیم کمی از بهای تو..
پیداست در معانی اسمت مقام ها
در کوره ی محبت تو پخته خام ها
مشغول طوف گرد تو بیت الحرام ها
در حکم واجب است به تو احترام ها
اینحرفها کمیست ز مدح و ثنای تو..
تاروز حشر دست به دامان تو خلیل
شاگرد درس معرفتت صد چو جبرئیل
مدح تورا نوشته"محدث" ازین قبیل
آب وضوی نافله ات آب سلسبیل..
در "منتهی" نوشته نشد منتهای تو..
ای پوزه مال درگه لطفت درندگان..
افتاده پیش پای تو بر خاک آسمان
در ماجرای مجلس ابلیس و دست و نان..
دادی به طرح شیر روی پرده جسم و جان..
عالم به حیرت است ازین ماجرای تو..
دریا اگر به قلّت جو لطف میکند
عادت به جود دارد و او لطف میکند
مثل شراب که به سبو لطف میکند
دست شفای تو به عدو لطف میکند..
نذری نموده مادر او هم برای تو..
در پیش عشق بحث نژادو عشیره نیست
بی جلوه ی تو روز کم از شام تیره نیست
کور آن دو چشم که به مقام تو خیره نیست
این جامعه بدون حضورت کبیره نیست..
آموختیم معرفت از حرفهای تو..
گرچه گرفت شهر قراری که داشتی..
رنگ خزان ندید بهاری که داشتی
چون جود بود عادت و کاری که داشتی
معروف شد گدای دیاری که داشتی..
در سرّ من رای تو هستم گدای تو
پای از گلیم چون که فراتر گذاشتم
با التماس قافیه را تر گذاشتم
پایین نام قدس تو ساغر گذاشتم
دارم امید پر شدنش گر گذاشتم
می میچکد ز نون تو و قاف و یای تو
ساکت شدیم دم ز تو خفاش ها زدند
رجاله ها به نام تو سنگ جفا زدند
نام تو را به طعن و تمسخر صدا زدند..
خاک عزا به فرق سر ما سوا زدند..
مارا ببخش چون که نماندیم پای تو..
دارم نگاه میکنم این اتفاق را..
آشفتگی حق و هجوم نفاق را
این گنبد نداشته ی بی چراغ را
این صحن خالی تو و این درد و داغ را
عالم فدای بغض دل بی صدای تو..
تبعید سهم خوبترین مرد عالم است
بازین چه شورش است که در عرش ماتم است
میپیچد از عطش به خودش قامتش خم است
اوضاع جسم بی رمقش سخت درهم است
افتاد از شراره ی این زهر نای تو..
وقتی به جان نشست تنت لاله وار شد
زهری که از مصیبت آن دیده تار شد
خوردی زمین و صورت تو پرغبار شد
حتی نفس کشیدن تو گه گدار شد
صد شکرآمده پسرت در عزای تو..
تقدیر چون رقم به غمت خورد و بر عذاب..
لرزید پای عرش زمین خورد آفتاب
پیش نگاه اهل و عیال تو با شتاب..
بردند دست بسته تورا مجلس شراب..
این لحظه ها رسید دگر کربلای تو..
سر داشتی بروی تن اما حسین نه..
صد شکر داشتی بدن اما حسین نه..
هم آب بود هم دهن اما حسین نه..
کردند بر تنت کفن اما حسین نه..
دیگر کسی نبرد عبا و ردای تو..

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

قسمتم شد که آشنا باشم
شامل قدری اعتنا باشم
قسمتم شد که پای بگذارم
در مسیری که مبتلا باشم
آمدم تا کبوترانه شبی
جلد ایوان سامرا باشم
آمدم تا کنی مسلمانم
مثل سلمان من از شما باشم

نگه انداز زیر پایت را
سامرایی ترین گدایت را

تو رسیدی و عرش آذین شد
خاک دنیا بهشت آیین شد
باد یک دسته قاصدک آورد
دور گهواره ی تو تزئین شد
امشب از شوق گونه های پدر
مَثَلِ خوشه های پروین شد
آسمانی ترینِ مائده ها
باز هم سهم ظرف مسکین شد
باز شور علی علی دارم
و دهانم دوباره شیرین شد

مژده ای شیعیان مراد رسید
پسر حضرت جواد رسید

صد و ده بار در ثنای تو
خوانده ام هل اتی برای تو
انعکاس خود صدای خداست
صد و ده بار ربّنای تو
از رد پای روح (1) پی بردم
خود عرش است سامرای تو
آن که همّت به قتل جانت بست
خود شفا یافت از دعای تو
تا کمی حرمتت شکسته شود
ریخت پس یک قدح برای تو

آه از آن درد آشنا...فریاد
قصّه ی شام میرسد در یاد

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

آستان خدا کمال شما

هفت پرواز زیر بال شما

با شما می شود به قرب رسید

ای وصال خدا وصال شما

گاه با آدم و گهی با نوح

بی زمان است سن و سال شما

مثل جبرئیل می شود بالم

با همین غوره های های کال شما

روزگاری ست در پی دلم آید

گر چه نا قابل است مال شما

 

بال ما را به آسمان ببرید

تا خداوند لا مکان ببرید

 

هر کسی تو را سلام کند

به مقام تو احترام کند

کاش در صحن سامرات خدا

تا قیامت مرا غلام کند

پر و بال کبوترانه ی من

در حریم تو میل دام کند

هر که بی توست واجب است به خود

خواب احرام را حرام کند

بر دلم واجب است بعد طواف

عرض دین محضر امام کند

 

نیمه ی ماه حج که شد باید

شیعه در محضر شما آید

 

ای مسیحای سامرا هادی

آفتاب مسیر ما هادی

علی بن محمد بن علی

نوه ی اول رضا هادی

نیست جز دامن کرامت تو

پردهٔ خانهٔ خدا هادی

ذکر هر چهارشنبه ام این است

یا رضا یا جواد یا هادی

به ملک هم نمی دهم هرگز

گریهٔ زائر تو را هادی

 

یک شبی را کنار ما ماندی

سر سجاده جامعه خواندی

 

تو دعا را معرفی کردی

مرتضی را معرفی کردی

با فراز زیارت سبزت

راه ما را معرفی کردی

مرتضی و حسین و فاطمه و

مجتبی را معرفی کردی

نه فقط اهل بیت را بلکه

تو خدا را معرفی کردی

سامرایت غریب بود اما

کربلا را معرفی کردی

 

با تو ما مرتضی شناس شدیم

تا قیامت خدا شناس شدیم

 

ریشه های محبت ما تو

مزرعه های سبز دنیا تو

خواهش سرزمین پائین من

اشتیاق بهشت بالا تو

گاه ابلیس می شوم بی تو

گاه جبریل می شوم با تو

من نمی دانم این که من دارم

به تو نزدیک می شوم یا تو

چه کسی از مسیر گمراهی

داده ما را نجات؟... آقا تو

 

تو مرا با ولایتم کردی

آمدی و هدایتم کردی

 

دل من در کفت اسیر بود

به دخیل تو مستجیر بود

گر شود ثروتم سلیمانی

باز هم بر درت فقیر بود

شکر حق می کنم صدای بلند

حضرت هادی ام امیر بود

آبرو خرج می کنی بس که

کرم سفره ات کثیر بود

شب میلاد تو به ذی الحجه

مطلع شوکت غدیر بود

 

ریشه ی ناب اعتقاد علی

پسر حضرت جواد علی

 

دوست دارم گدای تو باشم

سائل دست های تو باشم

مثل بال و پر کبوترها

دائماً در هوای تو باشم

دوست دارم که از زمان ازل

تا ابد خاک پای تو باشم

نیمه شب های ماه ذی الحجه

زائر سامرای تو باشم

یا دعای قنوت من باشی

یا قنوت دعای تو باشم

 

ما فقیریم سفره ای وا کن

سامرایی حواله ی ما کن

 

با تو این عقل ها بزرگ شدند

اعتقادات ما بزرگ شدند

پای دل های شیعیان آن قدر

گریه کردید تا بزرگ شدند

با نگاه تو با محبت تو

اِبن سکّیت ها بزرگ شدند

خوب شد بچه های هیئت ما

پای درس شما بزرگ شدند

بچه های قبیله ما با

کربلا کربلا بزرگ شدند

 

بی تو دل های ما بهار نداشت

مثل یک شاخه ای که بار نداشت



تاریخ : چهارشنبه 16 مهر 1393 | 04:36 ب.ظ | نویسنده : حسن سرابادانی | نظرات
.: Weblog Themes By VatanSkin :.