تبلیغات
دعای فرج هیئت محبان الحسین(ع) سرابادانی اشعار و نوحه وتصاویر متحرک مذهبی - گلچین اشعار اربعین شهادت سیدالشهدا و یاران با وفای ایشان

 

بسوز ای دل که امروز اربعین است                           عزای پور ختم المرسلین است 

قیام کربلایش تا قیامت                                       سراسر درسْ بهر مسلمین است 

دلا کوی حسین عرش زمین است                           مطاف و کعبه دل‏ها همین است 

اگر خیل شهیدان حلقه باشند                             حسین بن علی، آن را نگین است 

دل ما در پی آن کاروان است                                  که از کرب و بلا، با غم روان است 

چه زنجیری به دست و بازوان است                           که گریان دیده روح الامین است 

به یاد کربلا دل‏ها غمین است                             دلا خون گریه کن چون اربعین است

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

اربعین آمد دلا امروز زینب خسته است                          آمده بر کربلا امروز زینب خسته است 

در کنار مرقد شش گوشه بنت المرتضی                   گویی افتاده ز پا امروز زینب خسته است 

این همان بنیان کنِ کاخ ستم باشد ولی                     دارد آهنگ عزا امروز زینب خسته است 

ای شهیدان بهر استقبال او کاری کنید                     بوده حامیِ شما امروز زینب خسته است 

ای برادر حال خواهر را نمی پرسی چرا                   هم چو نی دارد نوا امروز زینب خسته است 

خیز ای عباس پرچم را از او تحویل گیر                   قامتش گشته دو تا امروز زینب خسته است 

ای علی اکبر قطار عمه ات برگشته است          گوید ای مشکل گشا امروز زینب خسته است

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

از سرِ ناقه ی غم شیشه ی صبر افتاده                             همه دیدند که زینب سر قبر افتاده 

چشم او در اثر حادثه کم سو شده است                کمرش خم شده و دست به زانو شده است 

بیت بیتِ دل او از هم پاشیده شده                                   صورتش در اثر لطمه خراشیده شده 

گفت برخیز که من زینب مجروح توام                             چند روزی ست که محو لب مجروح توام 

این چهل روز به من مثل چهل سال گذشت                    پیر شد زینب تو تا که ز گودال گذشت 

این رباب است که این گونه دلش ویران است                در پی قبر علی اصغر خود حیران است 

گر چه من در اثر حادثه کم می بینم                                  ولی انگار درین دشت علم می بینم 

دارد انگار علمدار تو بر می گردد                                   مشک بر دوش ببین یار تو برمی گردد 

خوب می شد اگر او چند قدم می آمد                             خوب می شد اگر او تا به حرم می آمد 

تا علی اصغر تو تشنه نمی مرد حسین                     تا رقیه کمی افسوس نمی خورد حسین 

راستی دختر تو... دختر تو... شرمنده                      زجر... سیلی... رخ نیلی... سر تو شرمنده 

وای از دختر و از یوسف بازار شدن                                      وای از مردم نا اهل و خریدار شدن 

سنگ هایی که پریده است به سوی سر تو                        چه بلایی که نیاورده سر خواهر تو

سرخی چشم خبر می دهد از دل خونی               وای از آن لحظه که شد چوبه ی محمل خون 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 

جهت مشاهده ادامه اشعار

اربعین شهادت امام حسین و یاران با وفای ایشان

به ادامه مطلب مراجعه نمایید

بسوز ای دل که امروز اربعین است                           عزای پور ختم المرسلین است 
قیام کربلایش تا قیامت                                       سراسر درسْ بهر مسلمین است 
دلا کوی حسین عرش زمین است                           مطاف و کعبه دل‏ها همین است 
اگر خیل شهیدان حلقه باشند                             حسین بن علی، آن را نگین است 
دل ما در پی آن کاروان است                                  که از کرب و بلا، با غم روان است 
چه زنجیری به دست و بازوان است                           که گریان دیده روح الامین است 
به یاد کربلا دل‏ها غمین است                             دلا خون گریه کن چون اربعین است 
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
اربعین آمد دلا امروز زینب خسته است                            آمده بر کربلا امروز زینب خسته است 
در کنار مرقد شش گوشه بنت المرتضی                       گویی افتاده ز پا امروز زینب خسته است 
این همان بنیان کنِ کاخ ستم باشد ولی                       دارد آهنگ عزا امروز زینب خسته است 
ای شهیدان بهر استقبال او کاری کنید                       بوده حامیِ شما امروز زینب خسته است 
ای برادر حال خواهر را نمی پرسی چرا                     هم چو نی دارد نوا امروز زینب خسته است 
خیز ای عباس پرچم را از او تحویل گیر                        قامتش گشته دو تا امروز زینب خسته است 
ای علی اکبر قطار عمه ات برگشته است                گوید ای مشکل گشا امروز زینب خسته است 
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
«چشم گریان سویت از شام خراب آورده ام»              «خیز، ای لب تشنه از بهر تو آب آورده ام» 
گر بپرسی داغ تو با سینه خواهر چه کرد                         قامت خم گشته ای بهر جواب آورده ام
 اشک، سرخ، چهره زرد و تن سیاه و مو سفید                 این همه سوغات از شام خراب آورده ام 
اشک می بارم ز داغ چار ساله دخترت                         گر چه پرپر شد گلت با خود گلاب آورده ام 
همرهم زین العباد این حجت دادار را                               جان و تن مجروح از بزم شراب آورده ام 
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
از سرِ ناقه ی غم شیشه ی صبر افتاده                                  همه دیدند که زینب سر قبر افتاده 
چشم او در اثر حادثه کم سو شده است                        کمرش خم شده و دست به زانو شده است 
بیت بیتِ دل او از هم پاشیده شده                                           صورتش در اثر لطمه خراشیده شده 
گفت برخیز که من زینب مجروح توام                              چند روزی ست که محو لب مجروح توام 
این چهل روز به من مثل چهل سال گذشت                           پیر شد زینب تو تا که ز گودال گذشت 
این رباب است که این گونه دلش ویران است                            در پی قبر علی اصغر خود حیران است 
گر چه من در اثر حادثه کم می بینم                                           ولی انگار درین دشت علم می بینم 
دارد انگار علمدار تو بر می گردد                                           مشک بر دوش ببین یار تو برمی گردد 
خوب می شد اگر او چند قدم می آمد                                 خوب می شد اگر او تا به حرم می آمد 
تا علی اصغر تو تشنه نمی مرد حسین                               تا رقیه کمی افسوس نمی خورد حسین 
راستی دختر تو... دختر تو... شرمنده                            زجر... سیلی... رخ نیلی... سر تو شرمنده 
وای از دختر و از یوسف بازار شدن                                           وای از مردم نا اهل و خریدار شدن 
سنگ هایی که پریده است به سوی سر تو                               چه بلایی که نیاورده سر خواهر تو
سرخی چشم خبر می دهد از دل خونی                       وای از آن لحظه که شد چوبه ی محمل خون 
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
عذار نیلی و قدّ خم و چشم تر آوردم                                  گلاب اشک بهر لاله های پرپر آوردم 
ز جا برخیز ای صد پاره تر از گل! تماشا کن              که از جسم شهیدانت، دلی زخمی تر آوردم 
تمام یاس هایت را به شام از کربلا بردم                           چو برگشتم برایت یک چمن نیلوفر آوردم 
مسافر از برای یار سوغات آورد اما                                   من از شام بلا داغ سه ساله دختر آوردم
اگر چه سر نداری یک نگه بر سیل اشکم کن                 که با چشمان خود آب از برای اصغر آوردم 
تو بر من از تن بی سر خبر ده ای عزیز دل!                         که من بر تو خبرهای فراوان از سر آوردم 
چهل منزل سفر کردم به شهر شام و برگشتم                خبر از چوب و از لعل لب و طشت زر آوردم 
ز اشک چشم و سوز سینه ی مجروح و خون دل                    همانا مرهمت بر زخم های پیکر آوردم 
قد خم، موی آشفته، تن خسته، رخ نیلی                        به رسم هدیه میراثی بود کز مادر آوردم 
ز سیل اشک دریا کرده ام چشم محبان را                  به آهم شعله ها از سینه ی «میثم» برآوردم 
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
جابر نتوان گفت چه آمد به سر ما                                           كز جور خزان ریخت همه برگ و بر ما 
غلتید به خون، پیكر پاك پدر ما                                           شد قاتل او با سر او همسفر ما 
ما زخم زبان در ملأ عام شنیدیم                                           بی جرم و گنه، از همه دشنام شنیدیم 
دشمن همه جا خنده به زخم جگرم زد                                           در شام بلا سنگ به فرق پدرم زد 
با كعب سنان گاه به تن، گه به سرم زد                                    سیلی به رخ خواهر نیكو سیرم زد 
دیدم اثر سیلی، بر روی سكینه                                           یاد آمدم از فاطمه و شهر مدینه 
از زمزمه و گریه ی آهسته بگویم                                           از دست به زنجیر ستم بسته بگویم 
از كعب سنان و بدن خسته بگویم                                           از بارش سنگ و سر بشكسته بگویم 
اینها همه از دخت علی خم نكند پشت                                  ای لاله ی پرپر شده، داغ تو مرا كشت 
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
من كوه بلا را به سر دوش كشیدم                                           یك گام نلرزیدم و یك دم نبریدم 
در طشت طلا تا گل رخسار تو دیدم                                           فریاد زدم پیرهن صبر دریدم 
چون چوب به لب های تو می خورد به شدت                     من بر سر خود می زدم، اطفال به صورت 
در شام بلا بود، بلا بود، بلا بود                                           بالله قسم سخت تر از كرب و بلا بود 
ظلم و ستم و كفر و ظلالت به ملا بود                              خورشید رخت جلوه گر از طشت طلا بود 
آئینه صفت، چشم تو در دور زدن بود                                           دیدم نگهت در همه احوال به من بود 
باز آمده ام تا ز من از شام بپرسی                                           از بودن ما در ملأ عام بپرسی 
از خنده و از طعنه و دشنام بپرسی                                           از خون سر و سنگ لب بام بپرسی 
اما دگر از قصه ویرانه نپرسی                                           ای گوهر یكدانه ز دردانه نپرسی 
  
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
همینکه سمت نگاهش به قتلگاه افتاد                                 دلش شکست و دوباره به آه آه افتاد 
دوباره زلزله ای بین بارگاه افتاد                                           اگر غلط نکنم کوه صبر راه افتاد 
ولی چه کوه عجیبی چقدر خم شده است                         چقدر دور و برش رشته کوه کم شده است 
بلند شد؛ به زمین خورد و گفت یادت هست                            چگونه قامت رعنای خواهر تو شکست 
مرا به خاک زد و روی سینه تو نشست                                تو را به نیزه کشید و مرا به محمل بست 
عصای پیریِ خواهر! قدم خمیده شده                                           شبیه قامت مادر! قدم خمیده شده
تو ای مسافر نیزه! چه خوش سفر بودی                                     جلوی محمل ما مثل یک سپر بودی 
اگر چه بر سر نی یا که طشت زر بودی                                  در این سفر همه جا منشاء اثر بودی 
سرت به جای سر ما چه سنگ ها می خورد                    چقدر جای حرم سنگ بی هوا می خورد 
مرا پس از تو به بازار شام ها بردند                                           چقدر در وسط ازدحام ها بردند 
برای سنگ زدن زیر بام ها بردند                                           مرا به مجلس لقمه حرام ها بردند 
شراب خورد و تو را ازخجالت آبت کرد                                        حرام زاده تو را خارجی خطابت کرد 
حرام ها! حرمَت را عذاب می کردند                                           برای بردن سرها شتاب می کردند 
و خنده بر دل زار رباب می کردند                                           به پیش تشنه لبان آب آب می کردند 
به تشنگان پر احساس وای خندیدند                                           به مشک پاره عباس وای خندیدند 
امام دوم این کربلا امامت کرد                                           که قافله ز سفر آمد و اقامت کرد 
اگر چه بر سر ناقه ولی قیامت کرد                                           چقدر جان به فدای تو و خیامت کرد 
امام ناقه نشینم! اسیریم را دید                                           و لحظه لحظه ی احساس پیریم را دید 
امام ناقه نشینم اسیرتر شده بود                                           در این سفر ز منم پیرتر شده بود 
لبش هم از لب خشکم کویرتر شده بود                           ولی به شام کمی سر به زیرتر شده بود 
همین که راس تو در این مسیر می افتاد                           سرش شبیه شما سر به زیر می افتاد
ببین که وعده نمودم چه زود برگشتم                                  ببین که سوختم و مثل عود برگشتم 
از آتش دل خیمه چو دود برگشتم                                          سپید بودم و حالا کبود برگشتم 
کبودی تنم از زخم تو فزون تر نیست                                    کبودیم که به اندازه های مادر نیست 
در آن غروب که راس ستاره را بردند                                        به خیمه ها چقدر گوشواره را بردند 
و چادری که شده پاره پاره را بردند                                     و پشت خیمه سر شیرخواره را بردند 
اگر چه با سر این طفل همسفر شده ایم                                 هزار مرتبه مردیم و زنده تر شده ایم 
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
رفتم من و، هوای تو از سر نمی رود                                           داغ غمت ز سینهٔ خواهر نمی رود 
برخیز تا  رویم  برادر،  که  خواهرت                                           تنها به سوی روضه مادر،  نمی رود 
گر بی تو زینبِ تو کند جای در وطن                                           از  خجلتش  نزد  پیمبر ،  نمی رود 
سوز گلوی خشک تو! اندر لب فرات                                           ما را ز  یاد  تا  لب  کوثر  نمی رود 
پهلوی چاک خورده ات از نیزه و سنان                                      ما را ز یاد تا صف محشر  نمی رود 
تا گوشهٔ لحد شودم جا ز خاطرم                                           کنج تنور خولی کافر نمی رود 
بزم یزید و طشت زر و چوب خیزران                                           هرگز ز یاد زینب  مضطر  نمی رود 
«جودی » ز یاد آن لب خشکیده ات شها                                    گر در جنان رود لب کوثر نمی رود 
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
پایان گرفت این همه لحظه شماری ام                                 یک اربعین گذشت ز چشم انتظاری ام 
یک اربعین گریسته ام، آب رفته ام                                           حالا به خون رسیده دو ابر بهاری ام 
در چند گام مانده به قبرت بریده ام                                      این چند گامِ مانده می آیی به یاری ام؟ 
چِل شب برای دیدنت ای صاحب الزّمان                                    گرم نماز و گریه و شب زنده داری ام 
سوغات کهنه پیرهن آوردم از سفر                                           شرمنده ام کنار تو از این نداری ام 
بر نیزه خوانده ای به دل خاک هم بخوان                                 قرآن برای خواهرت ای تشنه قاری ام! 
گر سر به زیر آمده ام داغ دخترت                                           گردیده است علّت این شرمساری ام 
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@



تاریخ : پنجشنبه 20 آذر 1393 | 08:58 ق.ظ | نویسنده : حسن سرابادانی | نظرات
.: Weblog Themes By VatanSkin :.