تبلیغات
دعای فرج هیئت محبان الحسین(ع) سرابادانی اشعار و نوحه وتصاویر متحرک مذهبی - گلچین اشعار ولادت امام رضا سری اول

ما با ولایت تو به خورشید می رسیم                  بر او ج بی نهایت توحید می رسیم

ما با محبت تو که گنجی بود به دل                       آنجا که جبرئیل نمی دید می رسیم

ما با عنایت تو به احیای امرتان                           بر آن کمال ناب که گفتید می رسیم

ما افتخار با تو فقط کسب می کنیم                     آری به هر کجا که بخواهید می رسیم

ما بی رضایت تو خدایی نمی شویم

بی اذن تو که کرب و بلایی نمی شویم

تنها به تخت و تاج شما التماس ماست                 آقا به آستان تو حمد و سپاس ماست

وقتی دلم برای حرم تنگ می شود                    یک یا امام رضاست که رمز تماس ماست

جای محبتت صدف سینه ی من است                     این از درایت دل گوهر شناس ماست

گرم است پشت کشور ما به حریم تو                         محکم به رافت تو نظام و اساس ماست

ای آبروی کشور ایران ابالحسن

دستم بگیر حضرت سلطان ابالحسن

@@@

جهت مشاهده ادامه اشعار به ادامه مطلب مراجعه نمایید

بر شوکت جاودانی تو صلوات         بر عصمت آسمانی تو صلوات

نومید نرفته هیچ کس از در تو          بر رأفت و مهربانی تو صلوات

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

بر پادشهِ ملکِ خراسان صلوات            بر قـبـلگهِ مـردم ایــران صلوات
از گـنـبـدِ او نــــــورِ تجـلی تابید            بر روشنی چشمِ غریبان صلوات

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

روز ولادت تو غزل آفریده شد                       مفعول و فاعلات و فعل آفریده شد
پلکی زدی و معجزه ای را رقم زدی           از برق چشمهات زحل آفریده شد
ازشهد غنچه ی لب پر خنده ی شما                  در چشمه ی بهشت عسل آفریده شد
عالم به رقص آمد و،از پایکوبی اش                     ازطوس تا حجاز گسل آفریده شد
سینه به سینه؛ شکرخدا عاشق توایم                     این عشق پاک روز ازل آفریده شد
ما از پدر ولای شما ارث می بریم
ایرانیان کشور موسی بن جعفریم
در جشن پایکوبی تنبورهای مست                   در بزم میگساری انگورهای مست
نور خدایی تو چه اعجاز کرده است!               هو می کشند دوروبرت کورهای مست
شیرینی ولای شما چیز دیگری است!                   این را شنیدم از لب ِ زنبورهای مست
دارد تمام شهر به دیوار می خورد!                           درپیش ِ چشم قاصر مأمورهای مست
ازاین به بعد حرف خدایی نمی زنند                           با دیدن جلال تو،منصورهای مست
اذن دخول میکده ورد زبان ما
بوی شراب می دهد امشب دهان ما
وقتی همه به عشق تو پروانه می شوند                       پروانه ها کنایه و افسانه می شوند
روح بهارهستی و؛این بوته های خار                        از عطر گامهای تو ریحانه می شوند
با دیدن جمال زلیخا کش شما                                یوسف شناس ها همه دیوانه می شوند
شانه به شانه،شاه و گدا در سرایتان                  مهمان سفره های کریمانه می شوند
شبها به عشق باده ی نابت شیوخ شهر                          شاگردهای حوزه ی میخانه می شوند
عمری کتاب تزکیه تدریس کرده ای
در شهر طوس میکده تاسیس کرده ای
آن سوی شهر قبه ای از نور دیده ام                   صحن و سرای کیست که از دور دیده ام!؟
هوش از سرم پریده و مستانه می دوم                         حس می کنم که باغ ِ پرانگور دیده ام
دیگر چه احتیاج به نعلین و چوب دست!                        موسی ِ پا برهنه شدم؛ طور دیده ام
مشهد کجا و این دل ناپاک من کجا!؟                         خود را شبیه وصله ی ناجور دیده ام
درمحضرت جناب سلیمان شهر طوس                         بال ملخ به شانه ی یک مور دیده ام
اینجا ندیده ایم گدایی که دلخور است
اینجا فقیرها چقدر جیبشان پر است
گریه بهانه ای است که عاشق ترم کنی                   شاید مرا کبوتر جلد حرم کنی
آقای من! کلاغ به دردت نمی خورد!؟                      از راه دورآمده ام باورم کنی
با ذوق وشوق آمده ام حضرت رئوف                       فکری به حال رنگ ِ سیاه پرم کنی
زشتم قبول؛ بچه ی آهو که نیستم                             باید نگاه معجزه بر جوهرم کنی
باید تورا به پهلوی زهرا قسم دهم                                تا عاقبت به خیرترین نوکرم کنی
مادر سپرده است به دست شما مرا
گفته فقط شما ببری کربلا مرا

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

هر کس دهان به مدح شما باز می کند                            عیسی مسیح گشته و اعجاز می کند

آن کس که یک سحر شده مهمان خانه ات                         هنگام رفتن به جنان ناز می کند

مرغ دلم به شوق زیارت شبانه روز                                 تا گنبد طلای تو پرواز می کند

علامه قدر فهم خودش در کلاس درس                      شرحی برای وصف تو آغاز می کند

سطری ز مدح تو به کتب جا نمی شود

اصلا مناقب تو که املا نمی شود

هر کس که زیر پای بلند شما نشست                            شانه به شانه ی همه ی انبیا نشست

یک لحظه با نفس زدن در حریم تو                     یک عمر زائر تو کنار خدا نشست

با نسخه ی تو تا به قیامت سلامت است                       هر لاعلاج چون که به دارالشفا نشست

دورش کنند زآتش دوزخ ملائکه                           آنکس که در جوار امام رضا نشست

هر مدعی عشق که عاشق نمی شود

هر کس به خادمی تو لایق نمی شود

هر کس که از غلامی تو رو سفید داشت                  وقت ورود در حرمت شاکلید داشت

حاتم اگر که شهره میان کریم هاست                   بر سفره ی کرامت و جودت امید داشت

هر روز سال بود اگر دور سفره ات                         هر مستمند دم به دم عیدی سعید داشت

عیسی برای طی مسیرش به آسمان                           بی شک به یاری تو نیازی شدید داشت

گر زائری بریده دل از غیر می کند

با سیره ی سلوکی تو سیر می کند

جبریل محضر تو پرش می خورد زمین               پلک ز اشک گشته ترش می کند زمین

موسی به پای هیبت والای تو رضا                 در طور عصا به کف جگرش می خورد زمین

قربانی قدوم تو تا در منا شود                              دارد خلیل هم پسرش می خورد زمین

عیسی به معجزات تو ایمان چو آورد                         اعجازهای با اثرش می خورد زمین

آیینه ی تمام جمال محمدی

تنها تویی که عالم آل محمدی

از حبس سرد فاصله آزاد می شوم                           وقتی دخیل پنجره فولاد می شوم

دانه بریز سوی تو آیم به جان و دل                                تنها اسیر دام تو صیاد می شوم

از من خراب تر نبود زائری رضا                                      اما به یک نگاه تو آباد می شوم

وقتی علی عالی اعلای من تویی                            من نیز در رکاب تو مقداد می شوم

نزد تو می رسیم ز دارالولایه ات

جایی نمی رویم بجز زیر سایه ات

آقا قسم به لطف و کرامات بی حدت                    آقا قسم به زلف سیاه مجعدت

آقا قسم به خسته دلانی که مانده اند                          در آرزوی دیدن یک بار مرقدت

ای کاش می پرید شبیه کبوتران                                دلهای ما همیشه به اطراف گنبدت

تنها نه ما به شوق حرم ضعف می کنیم                   حتی بهشت هم شده مجنون مشهدت

بر سر در حریم دل من نوشته اند

خاک مرا ز خاک خراسان سرشته اند

وقتی که نور شمس جمالت طلوع کرد                   پروردگار خلقت ما را شروع کرد

کعبه ز بارگاه شما ناز می برد                               از شوق تو دلم سوی کعبه رکوع کرد

علم تو فیض برده ز دریای علم حق                        هر عالمی رسید حضورت خشوع کرد

کوه احد شنید چو هم نام حیدری                             یک یا علی کشید و به پایت خضوع کرد

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@




تاریخ : سه شنبه 3 شهریور 1394 | 04:09 ب.ظ | نویسنده : حسن سرابادانی | نظرات
.: Weblog Themes By VatanSkin :.